زمانی که شوروی به تشکیل اسرائیل کمک کرد؛ گرومیکو در سازمان ملل، سلاح‌های چک و سپس قطع روابط

در ۱۴ مه ۱۹۴۷، دیپلماتی در مجمع عمومی سازمان ملل در نیویورک پشت تریبون رفت. نمایندهٔ شورویِ استالین بود، حکومتی که همواره با صهیونیسم مبارزه کرده بود. حرف‌هایش همه را غافلگیر کرد: ملت یهود در جنگ رنجی کشید که هیچ ملتی نکشید، هیچ کشور اروپای غربی نتوانست از آن محافظت کند و عادلانه نیست که از داشتن کشور خود محروم شود. اندکی بیش از یک سال بعد، در ۲۹ مه ۱۹۴۸، چهار جنگنده‌ای که چکسلواکی با موافقت مسکو تحویل داده بود، نزدیک اسدود به یک ستون نظامی مصر حمله کردند. دربارهٔ نقش آن‌ها در متوقف کردن پیشروی ستون همچنان اختلاف نظر هست ¹²¹⁶¹⁷.

این رویداد هم برای کسانی که اسرائیل را «ساختهٔ غرب» معرفی می‌کنند دشوار است و هم برای کسانی که از شوروی فقط ضدیتش با صهیونیسم در دههٔ ۱۹۷۰ را به یاد دارند. تاریخ‌ها و منابع را دنبال کنیم.

سخنرانی گرومیکو، ۱۴ مه ۱۹۴۷

در بهار ۱۹۴۷، بریتانیا به‌عنوان قدرت قیم، مسئلهٔ فلسطین را به سازمان ملل ارجاع داد. مجمع عمومی در نشستی فوق‌العاده گرد آمد تا کمیته‌ای تحقیقاتی تشکیل دهد که بعدها «کمیتهٔ ویژهٔ سازمان ملل دربارهٔ فلسطین» (UNSCOP) نام گرفت. در هفتادوهفتمین نشست عمومی در ۱۴ مه، آندری گرومیکو، نمایندهٔ دائم شوروی، موضع کشورش را بیان کرد ¹².

از روی صورت‌جلسهٔ رسمی ترجمه می‌کنیم: «ملت یهود در جنگ گذشته درد و رنجی استثنایی را از سر گذراند. [...] مجموع شمار یهودیانی که به دست جلادان نازی جان باختند، حدود شش میلیون نفر برآورد می‌شود. در اروپای غربی تنها حدود یک‌ونیم میلیون یهودی از جنگ جان سالم به در بردند.» او از «صدها هزار یهودی» گفت که هنوز در اروپا سرگردان بودند و از اردوگاه‌های آوارگان یاد کرد ¹.

سپس جمله‌ای گفت که توجه حاضران را جلب کرد: «این واقعیت که هیچ کشور اروپای غربی نتوانست از حقوق ابتدایی ملت یهود دفاع کند و آن را در برابر خشونت جلادان فاشیست حفظ کند، آرمان یهودیان برای تأسیس کشور خودشان را توضیح می‌دهد. نادیده گرفتن این واقعیت و محروم کردن ملت یهود از حق تحقق این آرمان بی‌عدالتی خواهد بود.» ¹²

گرومیکو صریحاً تقسیم را دومین راه‌حل دانست، در صورتی که کشور مشترک عملی نباشد. او دو راه‌حل «عادلانه» برشمرد: کشوری واحد برای اعراب و یهودیان با حقوق برابر، و «اگر اجرای این طرح» به‌دلیل وخامت روابط آنان «ناممکن از آب درآید»، «تقسیم فلسطین به دو کشور مستقل، یکی یهودی و دیگری عرب» ¹². شش ماه بعد مسکو به گزینهٔ دوم رأی داد.

چرا؟ طبق اسناد شوروی که لوران روکر، تاریخ‌نگار، بررسی کرده است، خط‌مشی از آوریل ۱۹۴۷ تعیین شده بود: تضعیف بریتانیا در خاور نزدیک، «بهره‌برداری از تضادهای لندن و واشنگتن» و کسب اعتبار نزد یهودیان جهان ³⁴.

رأی‌گیری ۲۹ نوامبر ۱۹۴۷

در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۷ در صدوبیست‌وهشتمین نشست عمومی، مجمع قطعنامهٔ ۱۸۱ (II) با عنوان «حکومت آیندهٔ فلسطین» را تصویب کرد: تقسیم به یک کشور یهودی و یک کشور عرب، اتحادیهٔ اقتصادی و وضعیتی بین‌المللی برای اورشلیم. نتیجهٔ رسمی ۳۳ موافق، ۱۳ مخالف و ۱۰ ممتنع بود ⁵⁶.

از جملهٔ ۳۳ رأی موافق، آرای آمریکا، فرانسه، اتحاد شوروی و نیز اوکراین و بلاروس، دو جمهوری شوروی با کرسی مستقل، لهستان و چکسلواکی بود. بریتانیا مانند یوگسلاوی تیتو رأی ممتنع داد. ۱۳ رأی مخالف از کشورهای عرب و مسلمان عضو سازمان ملل و از هند، یونان و کوبا بود ⁷. قطعنامه به اکثریت دوسوم نیاز داشت. روکر می‌نویسد: «شوروی از رأی موافق بلاروس، اوکراین، لهستان و چکسلواکی اطمینان حاصل کرد» ³. هم آمریکا و هم شوروی رأی موافق دادند. با ۳۳ رأی در برابر ۱۳ رأی، تغییر رأی تنها یکی از این دو قدرت مانع تصویب قطعنامه نمی‌شد ⁵⁶⁷.

۱۷ مه ۱۹۴۸؛ مسکو اسرائیل را به رسمیت می‌شناسد

جمعه ۱۴ مه ۱۹۴۸، داوید بن‌گوریون تأسیس کشور اسرائیل را اعلام کرد. همان روز پرزیدنت ترومن دولت موقت را حاکم «دفاکتو» یا بالفعلِ کشور تازه به رسمیت شناخت. بن‌گوریون در ۱۶ مه با تکرار همین تعبیر از او تشکر کرد ⁸⁹.

در همین زمان، موشه شرتوک (شارت)، وزیر خارجه، در تلگرامی به ویاچسلاو مولوتف درخواست کرد شوروی اسرائیل را به رسمیت بشناسد. پاسخ شب ۱۷ مه از رادیو مسکو اعلام شد: «دولت اتحاد شوروی تصمیم گرفته است کشور اسرائیل و دولت موقت آن را رسماً به رسمیت بشناسد.» آسوشیتدپرس نوشت مولوتف نه عبارت «دفاکتو» و نه «دوژور» را به کار برد، اما از کشوری «دارای حاکمیت» سخن گفت که لندن آن را گسترده‌تر از تعبیر آمریکا می‌دانست ⁹. هر دو یادداشت در ۱۸ مه در مطبوعات شوروی چاپ شد ¹⁰. این نخستین بار بود که قدرتی بزرگ اسرائیل را به‌طور کامل، یا به اصطلاح حقوقی «دوژور»، به رسمیت می‌شناخت.

تسلیحات چکسلواکی در ۱۹۴۸

به رسمیت شناختن یک کشور با کمک به بقای آن فرق دارد. آمریکا در دسامبر ۱۹۴۷ صدور سلاح به فلسطین و همسایگانش را تحریم کرد ¹¹. هاگانا که قرار بود در مه با ارتش‌های کشورهای عرب همسایه روبه‌رو شود، در پراگ تأمین‌کننده‌ای یافت.

مؤسسهٔ تاریخ نظامی پراگ (VHÚ) جزئیات عملیات «DI» را منتشر کرده است (Důvěrné Izrael، «اسرائیل محرمانه»). عملیات در ژانویهٔ ۱۹۴۸، پیش از کودتای فوریهٔ پراگ، آغاز شد. نخستین محموله شامل ۴٬۵۰۰ تفنگ، ۲۰۰ مسلسل و ۵ میلیون فشنگ از راه بلژیک به‌سوی حیفا رفت. در ۳۱ مارس نخستین هواپیما با ۷ تن سلاح از پراگ برخاست. در اوایل مه، فرودگاه نظامی ژاتتس در بوهم شمالی به پل هوایی‌ای اختصاص یافت که اسرائیلی‌ها «بالاک» می‌نامیدند ¹²³. چکسلواکی در مجموع نزدیک به ۳۵ هزار تفنگ، ۹ هزار مسلسل، بیش از ۸۱ میلیون فشنگ، ۱۰۰ خمپاره‌انداز و ۲۸ توپ تحویل داد ¹². مسلسل‌های MG 34 از کارخانهٔ زبرویوفکا در برنو می‌آمد که پیش‌تر آن‌ها را برای ورماخت تولید کرده بود. تا پایان ۱۹۴۸ تعداد ۷٬۱۰۰ قبضه به اسرائیل فروخته شد ¹³. روکر مجموع خریدها را حدود ۲۲ میلیون دلار به ارزش آن زمان برآورد می‌کند ³.

چشمگیرترین بخش، هواپیماها بودند. در نبود موتورهای دایملر بنز، کارخانهٔ آویا بر بدنهٔ مسرشمیت Bf 109 موتور بمب‌افکن یونکرس یومو ۲۱۱ نصب کرده بود. حاصل آن آویا S-199 بود، هواپیمایی که به بدقلقی هنگام برخاستن شهرت داشت. قرارداد آوریل ۱۹۴۸ برای ده فروند بود، اما در نهایت ۲۴ فروند به‌صورت قطعه‌قطعه تحویل داده شد و در اسرائیل با نام رمز «ساکین» به معنی «چاقو» دوباره مونتاژ شد ¹²¹⁴. آموزش خلبان‌ها در چسکه بودیوویتسه از مه آغاز شد. تا پایان ۱۹۴۸، ۸۲ خلبان و ۶۹ متخصص زمینی در چکسلواکی آموزش دیده بودند و یک تیپ شامل ۱٬۳۳۵ داوطلب در اردوگاه لیباوا تشکیل شده بود ¹²¹⁵.

چهار فروند نخست S-199 در ۲۰ مه ۱۹۴۸ رسیدند. در ۲۹ مه، ستون نظامی مصر به پل عَد هالوم نزدیک اسدود (اشدود)، در حدود سی کیلومتری جنوب تل‌آویو، رسیده بود. چهار هواپیما به آن حمله کردند. این نخستین مأموریت رزمی آن اسکادران جنگنده بود. خلبانان لو لنارت، مودی آلون، عزر وایزمن و ادی کوهن بودند. کوهن بازنگشت. اثر نظامی حمله محل بحث است، اما مصری‌ها از آن نقطه فراتر نرفتند. در ۳ ژوئن مودی آلون دو هواپیمای داکوتای مصری را که تازه تل‌آویو را بمباران کرده بودند سرنگون کرد ¹⁶¹⁷. پس از آن ۶۱ فروند اسپیت‌فایر تحویل داده شد که ۱۸ فروندشان از راه یوگسلاوی تا اسرائیل پرواز کردند ¹².

سهم مسکو چه بود؟ طبق اسنادی که از دههٔ ۱۹۹۰ منتشر شده‌اند، پراگ ابتدا با مصر و سوریه نیز مذاکره می‌کرد. والریان زورین، معاون وزیر خارجهٔ شوروی، پیشنهاد کرد کلمنت گوتوالد را تحت فشار بگذارند تا به اعراب سلاح نفروشد. پس از فوریهٔ ۱۹۴۸ پراگ فقط به صهیونیست‌ها تحویل داد. نگرانی مسکو این بود که محموله‌ها، که مغایر تحریم شورای امنیت بودند، افشا شوند. زورین توصیه کرد «از اقداماتی که ممکن است علیه ما استفاده شوند پرهیز شود» ³. مسکو اجازهٔ کار داد و پوشش سیاسی فراهم کرد، بی‌آنکه امضایی بدهد.

گلدا مئیر در مسکو، پاییز ۱۹۴۸

گلدا مایرسون که در ژوئن ۱۹۴۸ منصوب شده بود، در سپتامبر به‌عنوان نخستین فرستادهٔ اسرائیل به مسکو رسید ³¹⁸. در نخستین دیدار با زورین گفت «مسئلهٔ یهود فقط با مهاجرت گستردهٔ یهودیان به اسرائیل حل می‌شود». پاسخ این بود که این موضوع به یهودیان شوروی که شهروند یک کشور سوسیالیستی‌اند ربطی ندارد. پراودا همان پاییز نوشت: «کشور اسرائیل هیچ ربطی به یهودیان اتحاد شوروی ندارد» ³¹⁹.

یهودیان مسکو طور دیگری رفتار کردند. در ۴ اکتبر ۱۹۴۸، نخستین روز روش هشانا، ده‌ها هزار نفر گرد کنیسهٔ بزرگ کُرال جمع شدند. گلدا مئیر بعدها جمعیت را نزدیک به ۵۰ هزار نفر تخمین زد، در برابر دو هزار نفر در روزهای معمول. تنها توانست بگوید «ممنون که یهودی ماندید»، و جمعیت فریاد می‌زد «گلدا، ما زنده‌ایم!» ¹⁹²⁰. داوید خابکین، جوان هجده‌سالهٔ اهل مسکو، عکسی گرفت که بعدها روی اسکناسی اسرائیلی نقش بست. او در ۱۹۵۷ به سه سال حبس محکوم شد ²⁰.

خبرنگاری آمریکایی در ۱۹۴۹ گزارش داد که پس از این گردهمایی، انتشارات ییدیش تعطیل و کمیتهٔ یهودی ضدفاشیست منحل شد؛ کمیته‌ای که در جنگ برای بسیج افکار عمومی یهودیان جهان تشکیل شده بود. هیئت نمایندگی اسرائیل را نیز به‌دقت زیر نظر گرفتند ²¹. براساس داده‌های اسرائیلی به نقل از روکر، از ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۵ تنها ۱۳۱ یهودی اجازهٔ خروج از شوروی به مقصد اسرائیل گرفتند ³.

چرخش؛ پراگ ۱۹۵۲، مسکو ۱۹۵۳

روکر آغاز تیرگی روابط را ۱۹۴۹ می‌داند و آن را بیش از هر چیز به عوامل داخلی شوروی نسبت می‌دهد. راهبردی معطوف به اعراب تازه در ۱۹۵۵ شکل گرفت ³⁴. در پراگ همکاری نظامی در آستانهٔ ۱۹۴۹–۱۹۵۰ متوقف شد. افسرانی که آن را اداره کرده بودند از ارتش اخراج شدند و بسیاری از پرونده‌های عملیات «DI» نابود شد ¹⁵. مؤسسهٔ تاریخ نظامی پراگ ماجرا را چنین خلاصه می‌کند: مسکو انتظار داشت اسرائیل به کشوری تابع آن بدل شود. چون چنین نشد، حمایت از سازمان‌های صهیونیستی که تا آن زمان تحمل می‌شد، ارتجاعی خوانده شد ¹².

سپس نوبت محاکمه رسید. از ۲۰ تا ۲۷ نوامبر ۱۹۵۲، چهارده نفر از رهبران حزب کمونیست چکسلواکی، از جمله رودلف اسلانسکی، دبیرکل پیشین، در پراگ به اتهام «توطئهٔ تروتسکیستی‌ـ‌تیتوییستی‌ـ‌صهیونیستی» محاکمه شدند. در کیفرخواست، یازده نفر از چهارده متهم «یهودی‌تبار» معرفی شدند. در ۳ دسامبر ۱۹۵۲ یازده نفر به دار آویخته شدند. ولادیمیر کلمنتیس، وزیر خارجهٔ پیشین که در ۱۹۴۸ از کمک به اسرائیل حمایت کرده بود، از جملهٔ آن‌ها بود ²²²³¹². کیفرخواست دولت اسرائیل را «خادم امپریالیسم آمریکا» می‌خواند و مشخصاً از اهود آوریئل، نمایندهٔ سیاسی پیشین اسرائیل در پراگ، نام می‌برد؛ همان کسی که قراردادهای تسلیحاتی ۱۹۴۸ را به نمایندگی از آژانس یهود مذاکره کرده بود ²⁴¹². در دو پروندهٔ جداگانه، اسرائیل شیمون اورنشتاین در ۷ اوت ۱۹۵۳ به حبس ابد و مردخای اورن در ۹ اکتبر به پانزده سال زندان محکوم شدند ³⁶. در پایان دسامبر، راهنمای مبلغان حزب کمونیست شوروی صهیونیسم را «کارگزار وفادار امپریالیسم آمریکا» تعریف کرد ²⁵. آنچه زمانی سیاست رسمی دولت بود، به اتهام کیفری تبدیل شد.

در ژانویهٔ ۱۹۵۳، مطبوعات مسکو از بازداشت نه پزشک کرملین خبر دادند. تبلیغات شوروی به‌دروغ چند تن از آنان را متهم کرد که از طریق جوینت برای اطلاعات آمریکا کار کرده‌اند. سولومون میخوئلس، رئیس پیشین کمیتهٔ یهودی ضدفاشیست که در ژانویهٔ ۱۹۴۸ درگذشته بود، واسطه معرفی شد ²⁶. این همان پروندهٔ «توطئهٔ روپوش‌سفیدها» است. شامگاه ۹ فوریهٔ ۱۹۵۳، بمبی در محوطهٔ نمایندگی شوروی در تل‌آویو منفجر شد و پنج نفر، از جمله همسر نمایندهٔ سیاسی شوروی، زخمی شدند. بن‌گوریون در کنست «حمله‌ای نفرت‌انگیز» را محکوم کرد، پیشنهاد جبران خسارت داد و دستور بازداشت حدود سی مظنون را صادر کرد ²⁷²⁸.

مسکو عذرخواهی نمی‌خواست. در ۱۲ فوریهٔ ۱۹۵۳، ساعت یک بامداد، آندری ویشینسکی، شموئل الیاشیو، نمایندهٔ اسرائیل، را فراخواند و یادداشتی به او داد: دیپلمات‌های شوروی تل‌آویو را ترک می‌کردند و کارکنان اسرائیلی باید «بی‌درنگ» شوروی را ترک کنند. یادداشت مدعی بود حمله «با همدستی آشکار پلیس» روی داده و نقطهٔ اوج کارزار نفرتی است که دولت اسرائیل به آن دامن زده است ²⁹. در ۱۷ فوریه بن‌گوریون اتهام همدستی را «با تمام قوا» رد کرد ³⁰. الیاشیو پس از بازگشت به اورشلیم انگیزه‌های مسکو را «نامعلوم» خواند ³¹. چند هفته بعد استالین درگذشت. به گفتهٔ روکر، قطع روابط از آخرین تصمیم‌های دوران زمامداری او بود ³. در ۲۱ ژوئیهٔ ۱۹۵۳ روابط از سر گرفته شد ³².

اما همکاری گذشته از هم گسسته بود. در سپتامبر ۱۹۵۵، واشنگتن از «انعقاد توافق دولت مصر برای خرید سلاح از اتحاد شوروی» مطلع شد. توافق معروف به «توافق چکی» میان ناصر و بلوک شرق، از نظر روکر نقطهٔ آغاز راهبرد تازهٔ شوروی در خاور نزدیک بود ³³³. پراگ این بار حریف اسرائیل را مسلح می‌کرد. در ۱۰ ژوئن ۱۹۶۷، آخرین روز جنگ شش‌روزه، شوروی برای دومین بار با اسرائیل قطع رابطه کرد و سفارت آمریکا در تل‌آویو همان شب آن را گزارش داد ³⁴. هشت سال بعد مجمع عمومی قطعنامهٔ ۳۳۷۹ سال ۱۹۷۵ را تصویب کرد.

گاه‌شمار

• ۱۹۴۷-۰۵-۱۴ — گرومیکو در هفتادوهفتمین نشست عمومی نخست کشور مشترک و در صورت ناممکن بودن آن، تقسیم را پیشنهاد کرد ¹².
• ۱۹۴۷-۱۱-۲۹ — قطعنامهٔ ۱۸۱ (II) با ۳۳ رأی موافق، ۱۳ مخالف و ۱۰ ممتنع تصویب شد. شوروی، اوکراین، بلاروس، لهستان و چکسلواکی رأی موافق دادند.
• ۱۹۴۸-۰۱ — عملیات «DI» آغاز شد: نخستین محموله‌های چکسلواکی، یک ماه پس از تحریم آمریکا.
• ۱۹۴۸-۰۵-۱۴ — تأسیس کشور اسرائیل اعلام شد. ترومن آن را «دفاکتو» به رسمیت شناخت.
• ۱۹۴۸-۰۵-۱۷ — مولوتف از به رسمیت شناختن رسمی کشور اسرائیل و دولت موقت آن خبر داد.
• ۱۹۴۸-۰۵-۲۹ — نخستین مأموریت رزمی اسکادران جنگندهٔ اسرائیل؛ چهار آویا S-199 با ستون مصری نزدیک اسدود درگیر شدند.
• ۱۹۴۸-۰۹ — گلدا مایرسون نمایندگی اسرائیل را در مسکو گشود.
• ۱۹۴۸-۱۰-۰۴ — در روش هشانا ده‌ها هزار یهودی گرد کنیسهٔ کُرال مسکو جمع شدند.
• پایان ۱۹۴۸ — کمیتهٔ یهودی ضدفاشیست منحل شد. همکاری چکسلواکی به‌تدریج کاهش یافت و در ۱۹۴۹–۱۹۵۰ پایان گرفت.
• ۱۹۵۲-۱۱-۲۰ / ۱۲-۰۳ — دادگاه اسلانسکی در پراگ؛ یازده نفر به دار آویخته شدند.
• ۱۹۵۳-۰۱ — «توطئهٔ روپوش‌سفیدها» در مسکو اعلام شد.
• ۱۹۵۳-۰۲-۰۹ — به نمایندگی شوروی در تل‌آویو حمله شد.
• ۱۹۵۳-۰۲-۱۲ — شوروی روابطش را با اسرائیل قطع کرد. روابط در ۲۱ ژوئیه از سر گرفته شد.
• ۱۹۵۵-۰۹ — مصرِ ناصر و بلوک شوروی دربارهٔ خرید سلاح توافق کردند.
• ۱۹۶۷-۰۶-۱۰ — روابط شوروی و اسرائیل برای دومین بار قطع شد.

منابع

1. Nations unies, Assemblée générale, « Seventy-seventh plenary meeting, 14 May 1947 » (A/PV.77), compte rendu sténographique, intervention de M. Gromyko (URSS) ; texte intégral reproduit par le Center for Israel Education, « Remarks by Soviet Foreign Minister Andrei Gromyko, 14 May 1947 », PDF — https://www.un.org/unispal/document/auto-insert-185450/ et https://israeled.org/wp-content/uploads/2015/05/1947.5.14-Gromyko-Speech.pdf
2. Département d'État des États-Unis, « Statement by the Soviet Representative at the United Nations (Gromyko), May 14, 1947 », Foreign Relations of the United States, 1947, vol. V, doc. 765 — https://history.state.gov/historicaldocuments/frus1947v05/d765
3. Laurent Rucker, « Moscow's Surprise: The Soviet-Israeli Alliance of 1947-1949 », Cold War International History Project, Working Paper n° 46, Woodrow Wilson Center (PDF mis en ligne en 2011) — https://www.wilsoncenter.org/sites/default/files/media/documents/publication/CWIHP_WP_461.pdf
4. Woodrow Wilson Center, « New Working Paper #46: "Moscow's Surprise" by Laurent Rucker », présentation et résumé — https://www.wilsoncenter.org/article/new-working-paper-46-moscows-surprise-the-soviet-israeli-alliance-1947-1949-laurent-rucker
5. Nations unies, Bibliothèque Dag Hammarskjöld, « Resolutions adopted by the General Assembly during its 2nd session », entrée A/RES/181(II) : séance A/PV.128, 29 novembre 1947, vote 33-13-10 — https://research.un.org/en/docs/ga/quick/regular/2
6. Nations unies, Bibliothèque Dag Hammarskjöld, tableau des résolutions de la 2e session de l'Assemblée générale (A/RES/181(II) A : séance A/PV.128, 29 novembre 1947, vote 33-13-10) — https://www.un.org/depts/dhl/resguide/r2_resolutions_table_eng.htm
7. Jewish Virtual Library (AICE), « U.N. General Assembly Resolution 181: The Partition Plan », liste des votes par pays d'après le compte rendu A/PV.128 — https://www.jewishvirtuallibrary.org/jsource/History/partition.html
8. Département d'État des États-Unis, « The Prime Minister of the Provisional Government of Israel (Ben-Gurion) to President Truman, Tel Aviv, May 16, 1948 », FRUS 1948, vol. V, part. 2, doc. 282 — https://history.state.gov/historicaldocuments/frus1948v05p2/d282
9. Associated Press, « Russ Recognize Israel », San Francisco Chronicle, 18 mai 1948, reproduit par le Center for Online Judaic Studies — https://cojs.org/russ_recognize_israel-_associated_press-_san_francisco_chronicle-_may_18-_1948/
10. Département d'État des États-Unis, « The Chargé in the Soviet Union (Durbrow) to the Secretary of State, Moscow, May 18, 1948 », FRUS 1948, vol. V, part. 2, doc. 286 — https://history.state.gov/historicaldocuments/frus1948v05p2/d286
11. Wolfgang G. Schwanitz, compte rendu de Benny Morris, 1948: A History of the First Arab-Israeli War (Yale University Press, 2008), sehepunkte 10 (2010), n° 11, 15 novembre 2010 — https://www.sehepunkte.de/2010/11/14920.html ; fiche de l'éditeur : https://yalebooks.yale.edu/book/9780300151121/1948/
12. Michal Burian, « Průběh a podrobnosti čs. vojenské pomoci Izraeli na konci 40. let » (Déroulement et détails de l'aide militaire tchécoslovaque à Israël à la fin des années 1940), Vojenský historický ústav Praha, 31 mai 2013 — https://www.vhu.cz/prubeh-a-podrobnosti-cs-vojenske-pomoci-izraeli-na-konci-40-let/
13. Vojenský historický ústav Praha, « Lehký kulomet MG 34 pro Izrael » (fiche d'objet) — https://www.vhu.cz/exhibit/lehky-kulomet-mg-34-pro-izrael/
14. Vojenský historický ústav Praha, « Avia S-199 » (fiche d'objet : 24 appareils exportés vers Israël en 1948) — https://www.vhu.cz/exhibit/avia-s-199/
15. Ministère tchèque de la Défense, « Únor 1948, vojenská pomoc Státu Izrael », dans Srdce armády (histoire de l'état-major général), p. 62-63, PDF — https://www.mo.gov.cz/avis/publikace/srdce_armady/osobozeni_totalita/unor_1948_voj_pom_izraelu.pdf
16. Darrick Leiker, « The Avia S-199: Israel's Unlikely Deliverer », The Aviationist, 22 septembre 2024 — https://theaviationist.com/2024/09/22/the-avia-s-199-israels-unlikely-deliverer/
17. Diarmaid Walshe, « When Israel flew Nazi planes », HeritageDaily, 26 mars 2020 — https://www.heritagedaily.com/2020/03/when-israel-flew-nazi-planes/99090
18. Jewish Virtual Library (AICE), « Golda Meir » (biographie : nomination comme ambassadrice en URSS en juin 1948) — https://www.jewishvirtuallibrary.org/golda-meir
19. Nativ (Bureau de liaison, cabinet du Premier ministre d'Israël), « Golda in Moscow », dossier pédagogique — https://en.nativ-education.org.il/post/golda-in-moscow
20. JNS / Israel Hayom, « New photo emerges of Golda Meir's historic 1948 Moscow visit », 6 décembre 2024 — https://www.jns.org/new-photo-emerges-of-golda-meirs-historic-1948-moscow-visit/
21. Jewish Telegraphic Agency, « Pro-Israel Demonstration in Moscow Led to Suppression of Jewish Groups, Writer Says », 9 novembre 1949 — https://www.jta.org/archive/pro-israel-demonstration-in-moscow-led-to-suppression-of-jewish-groups-writer-says
22. Benjamin Frommer, « Slánský Trial », Encyclopedia of Modern Europe: Europe Since 1914, Encyclopedia.com — https://encyclopedia.com/history/encyclopedias-almanacs-transcripts-and-maps/slansky-trial ; Česká televize (ČT24), « Obětí zinscenovaných procesů se stal i Rudolf Slánský » — https://ct24.ceskatelevize.cz/clanek/archiv/obeti-zinscenovanych-procesu-se-stal-i-rudolf-slansky-164593
23. United States Holocaust Memorial Museum / portail EHRI, « Trial of Rudolf Slánský », description du fonds (Ministerstvo národní bezpečnosti) — https://portal.ehri-project.eu/units/us-005578-irn550894
24. Jewish Telegraphic Agency, « Prague Trial Throws Jews in Communist Countries into Mortal Fear », 24 novembre 1952 — https://www.jta.org/archive/prague-trial-throws-jews-in-communist-countries-into-mortal-fear
25. Jewish Telegraphic Agency, « Moscow Says Zionism Means Espionage for United States », 24 décembre 1952 — https://www.jta.org/archive/moscow-says-zionism-means-espionage-for-united-states
26. Jewish Telegraphic Agency, « Jews Throughout World Alarmed over Moscow Anti-Jewish Plot », 14 janvier 1953 — https://www.jta.org/archive/jews-throughout-world-alarmed-over-moscow-anti-jewish-plot
27. Jewish Telegraphic Agency, « Ben Gurion Calls Bombing of Soviet Legation Outrage; 30 Arrested », 11 février 1953 — https://www.jta.org/archive/ben-gurion-calls-bombing-of-soviet-legation-outrage-30-arrested
28. Center for Israel Education, « Soviet Embassy Bombed in Tel Aviv » (9 février 1953) — https://israeled.org/soviet-embassy-bombed-in-tel-aviv
29. Jewish Telegraphic Agency, « Moscow Radio Tells Details of Soviet Break with Israel », 13 février 1953 — https://www.jta.org/archive/moscow-radio-tells-details-of-soviet-break-with-israel
30. Jewish Telegraphic Agency, « Israel Premier Rejects Soviet Allegations in Speech at Knesset », 17 février 1953 — https://www.jta.org/archive/israel-premier-rejects-soviet-allegations-in-speech-at-knesset
31. Jewish Telegraphic Agency, « Israel Minister to Moscow Analyzes Soviet Diplomatic Break », 24 février 1953 — https://www.jta.org/archive/israel-minister-to-moscow-analyzes-soviet-diplomatic-break
32. Jewish Telegraphic Agency, « Moscow and Israel Announce Resumption of Diplomatic Relations », 21 juillet 1953 — https://www.jta.org/archive/moscow-and-israel-announce-resumption-of-diplomatic-relations
33. Département d'État des États-Unis, « Telegram From the Secretary of State to the Department of State, New York, September 27, 1955 », FRUS 1955-1957, vol. XIV, doc. 315 — https://history.state.gov/historicaldocuments/frus1955-57v14/d315
34. Département d'État des États-Unis, « Telegram From the Embassy in Israel to the Department of State, Tel Aviv, June 10, 1967 », FRUS 1964-1968, vol. XIX, doc. 260 — https://history.state.gov/historicaldocuments/frus1964-68v19/d260
35. Marek Koten, « Defending the Star of David », 3 Seas Europe, 13 novembre 2022 (citation de Ben Gourion, 1968, et bilan chiffré des livraisons) — https://3seaseurope.com/defending-the-star-of-david/
36. JTA, dates et noms des deux condamnés en 1953, https://www.jta.org/archive/oren-sentenced-in-prague-to-15-years-orenstein-gets-life-term

چکیده در ۳۰ ثانیه

اگر برای خواندن مقاله فرصت ندارید، نکات اصلی را اینجا بخوانید و پیوند آن را به اشتراک بگذارید.

1. ۱۴ مه ۱۹۴۷، گرومیکو از تشکیل کشوری مشترک دفاع کرد و تقسیم فلسطین را در صورت عملی نبودن آن راه‌حل مطرح کرد.
2. ۲۹ نوامبر ۱۹۴۷ طرح تقسیم با ۳۳ رأی در برابر ۱۳ رأی گذشت. شوروی، اوکراین، بلاروس، لهستان و چکسلواکی موافق بودند. مسکو ۱۷ مه ۱۹۴۸ اسرائیل را به رسمیت شناخت.
3. ۲۹ مه ۱۹۴۸ چهار آویا S-199 چکسلواکی به ستون مصر نزدیک اسدود حمله کردند. روکر نزدیکی به شوروی را در ۱۹۴۷–۱۹۴۹ می‌داند. روابط از فوریه تا ژوئیهٔ ۱۹۵۳ قطع بود.

اشتراک‌گذاری WhatsApp Telegram X Facebook E-mail کپی کردن پیوند دریافت خلاصهٔ تصویری

اشتباهی دیده‌اید؟ جای منبعی خالی است؟ به ما بنویسید : اشتباه را اصلاح می‌کنیم و اصلاحیه را در مقاله می‌آوریم.