«صهیونیسم شکلی از نژادپرستی است»؛ قطعنامهٔ ۳۳۷۹ سازمان ملل (۱۹۷۵–۱۹۹۱)

در ۱۰ نوامبر ۱۹۷۵ در نیویورک، دوهزار و چهارصدمین نشست عمومی مجمع عمومی سازمان ملل به ریاست گاستون تورن از لوکزامبورگ ساعت ۱۵:۵۰ آغاز شد. موضوع دستور جلسه گزارش کمیتهٔ سوم دربارهٔ «رفع همهٔ اشکال تبعیض نژادی» بود. پس از چند مقدمه، بند اجرایی قطعنامه تنها یک جمله داشت: مجمع «مقرر می‌دارد که صهیونیسم شکلی از نژادپرستی و تبعیض نژادی است» ¹. رأی‌گیری با خواندن نام کشورها انجام شد: ۷۲ موافق، ۳۵ مخالف و ۳۲ ممتنع. متن به‌عنوان قطعنامهٔ ۳۳۷۹ (XXX) تصویب شد ¹².

شانزده سال بعد، در ۱۶ دسامبر ۱۹۹۱، همان مجمع قطعنامه‌ای یک‌خطی، به شمارهٔ ۴۶/۸۶، تصویب کرد: «مقرر می‌دارد حکم مندرج در قطعنامهٔ ۳۳۷۹ (XXX) مورخ ۱۰ نوامبر ۱۹۷۵ خود را لغو کند» ³. نتیجه ۱۱۱ رأی موافق، ۲۵ مخالف و ۱۳ ممتنع بود ³⁴. اتحاد شوروی از بانیان طرح لغو بود و هنگام تصویب آن هنوز وجود داشت ³⁴.

ژوئن ۱۹۶۷؛ مسکو روابطش را با اسرائیل قطع می‌کند و جهت تبلیغاتش را تغییر می‌دهد

اتحاد شوروی در ۱۹۴۷ به تقسیم فلسطین رأی داده و در ۱۹۴۸ به چکسلواکی اجازه داده بود دولت نوپای یهود را مسلح کند (بنگرید به زمانی که شوروی به تشکیل اسرائیل کمک کرد). بیست سال بعد جای متحدان عوض شده بود. در ۱۰ ژوئن ۱۹۶۷، آخرین روز جنگ شش‌روزه، شوروی و چند کشور سوسیالیستی روابط دیپلماتیک خود را با اسرائیل قطع کردند. این روابط تا سال‌های ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۱ از سر گرفته نشد ⁵. ارتش‌های مصر و سوریه که مسکو به آن‌ها تجهیزات و مشاوره می‌داد، به‌تازگی شکست سختی خورده بودند. در مطبوعات شوروی، اسرائیل به دولتی «متجاوز» و «طرفدار آمریکا» و پایگاه پیشرفتهٔ «امپریالیسم» بدل شد. از تابستان ۱۹۶۷، پراودا و ایزوستیا کاریکاتورهایی چاپ می‌کردند که سرباز اسرائیلی را عروسک خیمه‌شب‌بازیِ سرمایهٔ غرب نشان می‌داد ⁵.

ایزابلا تاباروفسکی، تاریخ‌نگار مؤسسهٔ کِنان در مرکز ویلسون، سال ۱۹۶۷ را آغاز کارزاری می‌داند که تا ۱۹۸۸ ادامه یافت و ایدئولوگ‌های حزب و کاگ‌ب آن را هدایت می‌کردند ⁶. در ۷ اوت ۱۹۶۷ مقالهٔ یوری ایوانوف با عنوان «صهیونیسم چیست؟» هم‌زمان در چند نشریهٔ شوروی به چاپ رسید. در ۱۹۶۹، همین ایوانوف که کارمند کمیتهٔ مرکزی بود، کتاب هشدار: صهیونیسم! را منتشر کرد. تیراژ نخست ۷۰ هزار نسخه بود، کتاب سه بار تجدید چاپ و به شانزده زبان ترجمه شد و رسانه‌های دولتی در ستایش آن نوشتند ⁶. در این کتاب، صهیونیسم شبکه‌ای جهانی در خدمت سرمایه معرفی می‌شود که بر رسانه‌ها و دولت‌ها مسلط است؛ همان طرح داستانی پروتکل‌های بزرگان صهیون (بنگرید به پروندهٔ ما) به زبان مارکسیستی.

این «صهیون‌شناسی» سابقه‌ای داشت. در ۱۹۶۳، آکادمی علوم اوکراین در کی‌یف کتاب یهودیت بی‌پرده اثر تروفیم کیچکو را منتشر کرد، با کاریکاتورهایی که ناظران غربی به تصاویر نشریهٔ نازی دِر اشتورمر تشبیه کردند. در ۱۹۶۴ حتی احزاب کمونیست اروپای غربی هم آن را محکوم کردند. مسئولان رسماً از کتاب اعلام برائت کردند و آن را جمع کردند. با این حال، کیچکو در ۱۹۶۸ با یهودیت و صهیونیسم به همان موضوع بازگشت و دوباره به یکی از نویسندگان مرجع کارزار بدل شد ⁶⁷. تاباروفسکی نوشته است که اعلام برائت سال ۱۹۶۴ «فقط موقتی» بود ⁶. کاریکاتور ضدصهیونیستی به یکی از قالب‌های ثابت مطبوعات شوروی تبدیل شد. در ۱۹۷۲ مجلهٔ طنز کروکودیل اختاپوسی «صهیونیست» کشید که روی بازوهایش واژه‌های تجاوز، تحریک و ترور نوشته شده بود ⁶. در دههٔ ۱۹۷۰ برابر دانستن صهیونیسم و نازیسم رایج شد. در سال ۱۹۷۰ در نشریات بررسی‌شده ۹۶ بار تکرار شد ⁶. در ۱۹۹۰ سرمقاله‌ای در پراودا به «آسیب‌های چشمگیر» این کارزار اذعان کرد ⁶.

مارس ۱۹۶۸؛ پاکسازی «ضدصهیونیستی» در لهستان

کارزار موسوم به ضدصهیونیستی در لهستان به پاکسازی‌های مارس ۱۹۶۸ انجامید ⁸⁹. داریوش استولا، تاریخ‌نگار آکادمی علوم لهستان، سیر وقایع را با استفاده از آرشیو حزب بازسازی کرده است ⁸. در ۶ ژوئن ۱۹۶۷ دفتر سیاسی حزب در لهستان «خط‌مشی تبلیغاتی» را تعیین کرد. روز بعد دولت، «تجاوز» اسرائیل را محکوم کرد و هزاران مجمع کارگری قطعنامه‌هایی در حمایت از کشورهای عرب تصویب کردند. در ۱۹ ژوئن ۱۹۶۷، ووادیسواف گومولکا، دبیر اول حزب، در کنگرهٔ اتحادیه‌های کارگری گفت تجاوز اسرائیل «در محافل صهیونیستیِ شهروندان یهودی لهستان با تشویق روبه‌رو شده» و افزود: «نمی‌خواهیم ستون پنجمی در کشورمان به وجود بیاید.» او از «کسانی که خود را مخاطب این گفته می‌دانند» خواست مهاجرت کنند. حاضران کف زدند ⁸. چند عضو دفتر سیاسی اعتراض کردند و عبارت ستون پنجم از متن چاپی حذف شد. اما به نوشتهٔ استولا، مطبوعات شوروی سخنرانی را منتشر کردند و برژنف شخصاً به گومولکا تبریک گفت ⁸.

در وزارتخانه‌ها، به‌ویژه وزارت کشور به ریاست ژنرال میه‌چیسواف موچار، دستور ضدصهیونیستی به وسیله‌ای برای پاکسازی تبدیل شد. این روند در مارس ۱۹۶۸ علنی شد. حکومت اعتراضات دانشجویی را سرکوب کرد و مقصران را «تجدیدنظرطلبان، صهیونیست‌ها و خادمان امپریالیسم» خواند. نخست مسئولان یهودی حزب و سپس سردبیران، استادان، آموزگاران و سرکارگران شغلشان را از دست دادند. از ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۰ حدود ۱۳ هزار نفر، برابر با نیمی از یهودیانی که هنوز در لهستان بودند، برای مهاجرت به اسرائیل درخواست مجوز کردند ⁸. آنان پس از آنکه ناچار شدند از تابعیت لهستانی خود چشم بپوشند، از ایستگاه گدانسکِ ورشو رهسپار شدند ⁹. استولا از «پوگرومی لفظی و نمادین» سخن می‌گوید و یادآور می‌شود «صهیونیست» در عمل به معنی یهودی به کار می‌رفت، حتی وقتی فرد مورد حمله یهودی نبود ⁸. برای فهم ادامهٔ ماجرا نکته‌ای مهم است: در یادداشت‌های دیدارهای لهستان و شوروی در سال‌های ۱۹۶۷–۱۹۶۸ نشانی از تحریک مسکو پیش از وقایع نیست. تبریک‌ها پس از آن آمد ⁸.

۱۹۷۰ تا ۱۹۷۵؛ متقاضیان محروم از مهاجرت، اصلاحیهٔ جکسون–ونیک و سیاست در سازمان ملل

هم‌زمان شوروی با تقاضای مهاجرت شهروندان یهودی خود روبه‌رو بود که جنگ ۱۹۶۷ به آن جان تازه‌ای داده بود. کسانی که درخواستشان رد می‌شد و «رِفیوزنیک» نامیده می‌شدند، اغلب شغلشان را نیز از دست می‌دادند. در مارس ۱۹۷۴، رئیس‌جمهور نیکسون ارقام را یادآور شد: پیش از مذاکره‌ها سالانه حدود ۴۰۰ یهودی از شوروی خارج می‌شدند. در نخستین سال تنش‌زدایی این رقم ۱۷ هزار و سال بعد ۳۵ هزار بود ¹⁰. کنگرهٔ آمریکا می‌خواست فراتر برود. اصلاحیهٔ هنری جکسون، سناتور، و چارلز ونیک، نمایندهٔ مجلس، اعطای وضعیت «دولت کامله‌الوداد» و اعتبارات بانک صادرات و واردات را به آزادی مهاجرت مشروط کرد. قانون تجارت در ۲۰ دسامبر ۱۹۷۴ تصویب شد و جرالد فورد آن را ۳ ژانویهٔ ۱۹۷۵ امضا کرد. مسکو در ۱۴ ژانویه شرایط را نپذیرفت و توافق تجاری ۱۹۷۲ را فسخ کرد ¹⁰. مهاجرت یهودیان به یکی از اختلاف‌های اصلی شرق و غرب تبدیل شد و کلمهٔ «صهیونیسم» در تبلیغات شوروی کارکردی داخلی و خارجی یافت.

در عرصهٔ بین‌المللی زمینه گام‌به‌گام فراهم شد. خود مقدمهٔ قطعنامهٔ ۳۳۷۹ این مسیر را نشان می‌دهد ². مقدمه به این اسناد ارجاع می‌دهد: قطعنامهٔ ۳۱۵۱ G مورخ ۱۴ دسامبر ۱۹۷۳ که «اتحاد نامقدس نژادپرستی آفریقای جنوبی و صهیونیسم» را محکوم کرده بود؛ اعلامیهٔ کنفرانس مکزیکوسیتی دربارهٔ سال جهانی زن (۱۹ ژوئن تا ۲ ژوئیهٔ ۱۹۷۵)؛ قطعنامهٔ ۷۷ (XII) سران سازمان وحدت آفریقا در کامپالا (۲۸ ژوئیه تا ۱ اوت ۱۹۷۵) که برای «رژیم‌های نژادپرست» در فلسطین اشغالی، رودزیا و آفریقای جنوبی «منشأ امپریالیستی مشترک» قائل بود؛ و اعلامیهٔ جنبش عدم تعهد در لیما (۲۵ تا ۳۰ اوت ۱۹۷۵) که صهیونیسم را «تهدیدی برای صلح و امنیت جهانی» خواند. در ۱۷ اکتبر ۱۹۷۵ کمیتهٔ سوم طرح را با ۷۰ رأی موافق، ۲۹ مخالف و ۲۷ ممتنع تصویب کرد. مطبوعات یهودی آمریکا نوشتند که طرح «به ابتکار اعراب» مطرح شده و بلوکی «عرب، کمونیست و جهان‌سومی» از آن پشتیبانی می‌کند ¹¹¹.

نشست ۱۰ نوامبر ۱۹۷۵

در صورت‌جلسهٔ رسمی نشست دوهزار و چهارصدم می‌توان سیر آن روز را دنبال کرد ¹. حاییم هرتزوگ، نمایندهٔ اسرائیل، پیش از رأی‌گیری سخن گفت. او یادآور شد که این ۱۰ نوامبر درست سی‌وهفت سال پس از شب شیشه‌های شکسته در ۱۰ نوامبر ۱۹۳۸ است، «شبی که به اتاق‌های گاز انجامید». او گفت طرح «برای منحرف کردن خاور نزدیک از گام‌هایی که به‌سوی صلح برمی‌دارد تدوین شده و زادهٔ یهودستیزی عمیق است». در پایان گفت: «برای ما، ملت یهود، این قطعنامهٔ مبتنی بر نفرت، دروغ و تکبر هیچ ارزش اخلاقی یا حقوقی ندارد. برای ما، ملت یهود، چیزی بیش از یک تکه کاغذ نیست» ¹. طبق روایت خانوادهٔ هرتزوگ و دولت اسرائیل که پنجاه سال بعد پسرش اسحاق هرتزوگ، رئیس‌جمهور، بازگو کرد، او در این لحظه متن را پشت تریبون پاره کرد ¹². صورت‌جلسه که فقط سخنان را ثبت می‌کند، از این حرکت یاد نکرده است.

رأی‌گیری با خواندن نام کشورها بود ¹. رومانی در میان رأی‌دهندگان نیست. از جملهٔ موافقان: شوروی، اوکراین و بلاروس شوروی، لهستان، مجارستان، چکسلواکی، بلغارستان، آلمان شرقی، کوبا، چین، همهٔ کشورهای عرب، هند، برزیل، مکزیک، ترکیه، پرتغال و یوگسلاوی. مخالفان: آمریکا، اسرائیل، فرانسه، بریتانیا، آلمان غربی، ایتالیا، کشورهای بنلوکس، کشورهای نوردیک، کانادا، استرالیا، نیوزیلند، اتریش و ایرلند، همچنین ساحل عاج، لیبریا، مالاوی، جمهوری آفریقای مرکزی و چند کشور آمریکای مرکزی و کارائیب. در میان ۳۲ رأی ممتنع، ژاپن، یونان، آرژانتین، شیلی، کلمبیا، ونزوئلا، پرو، فیلیپین، سنگاپور، کنیا، غنا، زئیر و اتیوپی به چشم می‌خورند ¹².

پس از رأی‌گیری، لوئی دو گیرنگو، سفیر فرانسه، خواست که از آن پس رأی کشورش دربارهٔ دو قطعنامهٔ مرتبط با دههٔ مبارزه با نژادپرستی ممتنع به حساب آید، «زیرا اکنون روشن شده است که آن‌ها به متن مربوط به صهیونیسم پیوند خورده‌اند». او گفت: «فرانسه نمی‌تواند با یکی دانستن صهیونیسم و نژادپرستی موافقت کند» و ابراز امیدواری کرد که «سازمان بر سر عقل بیاید» ¹.

در پایان، دانیل پاتریک موینیهان، نمایندهٔ ایالات متحده، که ترجیح داده بود «پس از رأی‌گیری» سخن بگوید، پشت تریبون رفت. عباراتی که در سالن گفت و در صورت‌جلسه ثبت شد، شهرت یافت: «ایالات متحده برمی‌خیزد تا در برابر مجمع عمومی و در برابر جهانیان اعلام کند این اقدام ننگین را به رسمیت نمی‌شناسد، آن را محترم نخواهد شمرد و هرگز نخواهد پذیرفت.» سپس گفت: «شری بزرگ در جهان رها شده است.» و به نقل از آندری ساخاروف، برندهٔ جایزهٔ صلح نوبل همان سال: «نفرت‌انگیزیِ یهودستیزی ظاهری از تأیید بین‌المللی یافته است.» او افزود مجمع «امروز قاتلان شش میلیون یهودی اروپا را مشمول عفوی نمادین و حتی فراتر از آن می‌کند» ¹. عبارت رایج در فرانسه که «سازمان ملل می‌خواهد یهودستیزی را به قانونی بین‌المللی تبدیل کند» نقل به مضمون این سخنان است. تعبیر دقیق «تأیید بین‌المللی» است.

۱۹۷۵ تا ۱۹۹۱؛ متن چه چیزی را تغییر داد؟

قطعنامه الزام‌آور نبود، اما برچسبی با مهر سازمان ملل به دست می‌داد. پانزده سال، اسناد کنفرانس‌ها و سازمان‌های بین‌المللی به آن استناد کردند. برای اسرائیل، دلیلی بود تا هرگونه میانجیگری سازمان ملل در مناقشهٔ خاور نزدیک را نپذیرد ⁴.

فروریختن دیوار برلین شرایط را تغییر داد. شوروی در ۱۸ اکتبر ۱۹۹۱ روابط دیپلماتیک خود را با اسرائیل از سر گرفت. بوریس پانکین، وزیر خارجه، این خبر را دوازده روز پیش از آغاز کنفرانس صلح مادرید در اورشلیم اعلام کرد. کنفرانس از ۳۰ اکتبر تا ۴ نوامبر ۱۹۹۱ به ریاست مشترک جورج بوش و میخائیل گورباچف و با حضور اسرائیل، سوریه، لبنان، مصر و هیئتی اردنی‌ـ‌فلسطینی برگزار شد ¹³¹⁴. بوش پیش‌تر در سپتامبر ۱۹۹۱ در مجمع عمومی خواستار لغو قطعنامهٔ ۳۳۷۹ شده بود ⁴. در ۱۶ دسامبر، لارنس ایگلبرگر، معاون وزیر خارجهٔ آمریکا، متنی یک‌جمله‌ای با حمایت مشترک ۸۵ کشور از جمله شوروی ارائه کرد. یمن کوشید تصویب متن را منوط به اکثریت دوسوم کند، اما این پیشنهاد با ۹۶ رأی مخالف در برابر ۳۴ موافق رد شد. قطعنامهٔ ۴۶/۸۶ با ۱۱۱ رأی موافق، ۲۵ مخالف و ۱۳ ممتنع به تصویب رسید ³⁴. ۲۵ رأی مخالف از کشورهای عرب و مسلمان و نیز کوبا، کرهٔ شمالی، سری‌لانکا و ویتنام بود. مصر، کویت، بحرین، عمان، مراکش و تونس در رأی‌گیری شرکت نکردند ⁴. داوید لوی، وزیر خارجهٔ اسرائیل، گفت: «تاریکی را پس راندیم» ⁴.

پس از ۱۹۹۱؛ واژگانی که از قطعنامه ماندگارتر بود

لغو قطعنامه به معنای محو واژگان آن نبود. در کنفرانس جهانی مبارزه با نژادپرستی در دوربانِ آفریقای جنوبی (۳۱ اوت تا ۸ سپتامبر ۲۰۰۱)، پیش‌نویس اعلامیهٔ دولت‌ها و به‌ویژه بیانیهٔ مجمع سازمان‌های غیردولتی بار دیگر اسرائیل را دولتی نژادپرست خواندند. در ۳ سپتامبر ۲۰۰۱، کالین پاول، وزیر خارجهٔ آمریکا، هیئت کشورش را فراخواند. او گفت نمی‌توان با نژادپرستی مبارزه کرد «با کنفرانس‌هایی که بیانیه‌هایی آکنده از زبان نفرت‌انگیز صادر می‌کنند؛ بخشی از آن‌ها بازگشتی است به روزگارِ «صهیونیسم مساوی است با نژادپرستی»» و «تنها یک کشور را در جهان، اسرائیل را، برای محکومیت و بدنامی نشانه می‌گیرند» ¹⁵. اسرائیل نیز از کنفرانس کناره گرفت.

گاه‌شمار

• ۱۹۶۳ — یهودیت بی‌پرده اثر تروفیم کیچکو در کی‌یف منتشر شد. در پی اعتراض‌های بین‌المللی، مسئولان در ۱۹۶۴ آن را رد و جمع‌آوری کردند ⁷.
• ۱۹۶۷-۰۶-۱۰ — شوروی و چند کشور بلوک شرق روابط دیپلماتیک با اسرائیل را قطع کردند ⁵.
• ۱۹۶۷-۰۶-۱۹ — گومولکا در کنگرهٔ اتحادیه‌های کارگری ورشو از «ستون پنجم» صهیونیستی سخن گفت ⁸.
• ۱۹۶۸-۰۳ — اعتراضات دانشجویی لهستان سرکوب شد و پاکسازی «ضدصهیونیستی» آغاز شد. از ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۰ حدود ۱۳ هزار درخواست مهاجرت ثبت شد ⁸⁹.
• ۱۹۶۹ — هشدار: صهیونیسم! اثر یوری ایوانوف در چاپ نخست با شمارگان ۷۰ هزار نسخه منتشر شد ⁶.
• ۱۹۷۳-۱۲-۱۴ — مجمع عمومی در قطعنامهٔ ۳۱۵۱ G «اتحاد نامقدس نژادپرستی آفریقای جنوبی و صهیونیسم» را محکوم کرد ².
• ۱۹۷۴-۱۲-۲۰ / ۱۹۷۵-۰۱-۰۳ — قانون تجارت شامل اصلاحیهٔ جکسون–ونیک تصویب و سپس امضا شد. شوروی در ۱۴ ژانویهٔ ۱۹۷۵ شرایط آن را نپذیرفت ¹⁰.
• ۱۹۷۵-۰۷/۰۸ — قطعنامه‌های مکزیکوسیتی، کامپالا (سازمان وحدت آفریقا) و لیما (جنبش عدم تعهد) بعدها در مقدمهٔ قطعنامهٔ ۳۳۷۹ ذکر شدند ².
• ۱۹۷۵-۱۰-۱۷ — کمیتهٔ سوم طرح را با ۷۰ رأی موافق، ۲۹ مخالف و ۲۷ ممتنع تصویب کرد ¹¹¹.
• ۱۹۷۵-۱۱-۱۰ — قطعنامهٔ ۳۳۷۹ (XXX) با ۷۲ رأی موافق، ۳۵ مخالف و ۳۲ ممتنع تصویب شد. هرتزوگ و موینیهان سخنرانی کردند ¹².
• ۱۹۹۱-۱۰-۱۸ — روابط شوروی و اسرائیل از سر گرفته شد ¹³.
• ۱۹۹۱-۱۰-۳۰ — کنفرانس مادرید آغاز شد ¹⁴.
• ۱۹۹۱-۱۲-۱۶ — با تصویب قطعنامهٔ ۴۶/۸۶، حکم قبلی لغو شد؛ ۱۱۱ رأی موافق، ۲۵ مخالف و ۱۳ ممتنع ³⁴.
• ۲۰۰۱-۰۹-۰۳ — نخست آمریکا و سپس اسرائیل کنفرانس دوربان را ترک کردند ¹⁵.

منابع

1. Nations unies, Assemblée générale, trentième session, « 2400e séance plénière, lundi 10 novembre 1975 » (procès-verbal officiel A/PV.2400 : rapport de la Troisième Commission, discours de Herzog, de Guiringaud et Moynihan, vote par appel nominal), reproduit par l'Economic Cooperation Foundation, https://content.ecf.org.il/files/M00901_UNGARes3379DebateEnglish.pdf
2. Nations unies, résolution 3379 (XXX) « Elimination of all forms of racial discrimination », 10 novembre 1975 (texte intégral et vote par pays), reproduit par la Ruhr-Universität Bochum, Quellensammlung « Konservative Renaissance und Ende des Kalten Krieges », https://www.ruhr-uni-bochum.de/gna/Quellensammlung/11/11_unresolution_1975
3. Nations unies, Assemblée générale, résolution 46/86 « Elimination of racism and racial discrimination », A/RES/46/86, 74e séance plénière, 16 décembre 1991, https://unispal.un.org/pdfs/0AEA0B9FE5C99B0885256A9B0061300C.pdf
4. Jewish Telegraphic Agency, « U.N. votes 111-25 to rescind 'odious' resolution on Zionism », 17 décembre 1991, https://www.jta.org/archive/u-n-votes-111-25-to-rescind-odious-resolution-on-zionism
5. Ksenia Ermishina, « "Israeli imperialists": The Soviet "anti-Israel" campaign of 1967 », Corvinus Journal of International Affairs (COJOURN), vol. 5, n° 1, 2020, https://journals.lib.uni-corvinus.hu/index.php/cojourn/article/download/517/83/1842
6. Izabella Tabarovsky, « Soviet Anti-Zionism and Contemporary Left Antisemitism », Fathom, mai 2019, https://fathomjournal.org/soviet-anti-zionism-and-contemporary-left-antisemitism/
7. Jewish Telegraphic Agency, « Academics hit new Kichko book as anti-Semitic; protest to Western Communist leaders », 5 mai 1969, https://www.jta.org/archive/academics-hit-new-kichko-book-as-anti-semitic-protest-to-western-communist-leaders
8. Dariusz Stola, « Anti-Zionism as a Multipurpose Policy Instrument: The Anti-Zionist Campaign in Poland, 1967-1968 », The Journal of Israeli History, vol. 25, n° 1, mars 2006, p. 175-201, https://www.polishjews.org.au/wp-content/uploads/Stola_Anti-Zionism_as_Multipurpose_Policy_Inst.pdf
9. Jewish Telegraphic Agency / J. The Jewish News of Northern California, « Warsaw exhibit bares chilling tale of 1968 purges », 22 juillet 2018, https://www.jweekly.com/2018/07/22/warsaw-exhibit-bares-chilling-tale-of-1968-purges/
10. Département d'État des États-Unis, Office of the Historian, Foreign Relations of the United States, 1969-1976, vol. XXXVIII, part 1, document 31, « Editorial Note » (amendement Jackson-Vanik), https://history.state.gov/historicaldocuments/frus1969-76v38p1/d31
11. Jewish Telegraphic Agency, « Cabal of Arab, Communist, Third World states formalize their hatred of Zionism and Israel », 20 octobre 1975, https://www.jta.org/archive/cabal-of-arab-communist-third-world-states-formalize-their-hatred-of-zionism-and-israel
12. Jewish News Syndicate, « Herzog marks 50 years since father tore anti-Israel UN resolution », 10 novembre 2025, https://www.jns.org/israel-news/herzog-marks-50-years-since-father-tore-anti-israel-un-resolution
13. Jewish Telegraphic Agency, « Restoration of Soviet-Israeli ties ends 24 years of abnormal relations », 21 octobre 1991, https://www.jta.org/archive/restoration-of-soviet-israeli-ties-ends-24-years-of-abnormal-relations
14. Département d'État des États-Unis, Office of the Historian, « The Madrid Conference, 1991 », Milestones 1989-1992, https://history.state.gov/milestones/1989-1992/madrid-conference
15. Colin L. Powell, secrétaire d'État, « Statement on Withdrawal of the U.S. Delegation from the World Conference Against Racism », 3 septembre 2001, archive USINFO du Département d'État, https://usinfo.org/usia/usinfo.state.gov/usa/race/cp030901.htm

چکیده در ۳۰ ثانیه

اگر برای خواندن مقاله فرصت ندارید، نکات اصلی را اینجا بخوانید و پیوند آن را به اشتراک بگذارید.

1. ۱۰ نوامبر ۱۹۷۵ مجمع عمومی قطعنامهٔ ۳۳۷۹ را تصویب کرد: «صهیونیسم شکلی از نژادپرستی و تبعیض نژادی است.» ۷۲ رأی موافق، ۳۵ مخالف و ۳۲ ممتنع.
2. متن پس از هشت سال کارزار «ضدصهیونیستی» در بلوک شوروی مطرح شد. کارزار پس از جنگ شش‌روزه در ژوئن ۱۹۶۷ آغاز شد و پاکسازی ۱۹۶۸ لهستان را در بر گرفت.
3. ۱۶ دسامبر ۱۹۹۱، پس از کنفرانس مادرید، مجمع عمومی با ۱۱۱ رأی در برابر ۲۵ رأی این حکم را لغو کرد.

اشتراک‌گذاری WhatsApp Telegram X Facebook E-mail کپی کردن پیوند دریافت خلاصهٔ تصویری

اشتباهی دیده‌اید؟ جای منبعی خالی است؟ به ما بنویسید : اشتباه را اصلاح می‌کنیم و اصلاحیه را در مقاله می‌آوریم.